Na maanden stank en loopgraven in de tuin, is het dan toch eindelijk gelukt om er en zandVLAKTE van te maken.  Met dank aan al de helpende handen zijn we erin geslaagd om onze tuin min of meer voor te bereiden op een metamorfose voor de zomer. 

Nu  nog een terras aanleggen, wat gras zaaien en dan kunnen we weer genieten van een tuin. Als de zomer dan even warm wordt als de herfst de laatste dagen koud was, dan ziet het er redelijk goed uit!  

Dus deze zomer: massa’s bbq’s!!

Jaja, een midweekje centerparks (Port Zélande) te Nederland.  Mooi weer, geen zieken, heerlijk ontspannen en lekker genieten… Helemaal iets anders dan de vorige "vakantie". 

Lien heeft het zwembad onveilig gemaakt, krijsen van plezier, glijbaan, emmers over haar hoofd leeggieten,… Watergewenning voor baby’s???  Ik denk niet dat we daaraan hoeven mee te doen.  Alles wat mama, papa of andere kindertjes doen, dat doet ze gewoon na! Gemakkelijk?  Nee, ook niet altijd.  Vooral af en toe zeer frustrerend, want klein zijn geeft toch wel beperkingen. 

Ook de zandbak was niet veilig meer.  Eerst was het grote paniek! Zand, dat was toch maar iets raars.  Maar zodra mama en papa meededen met zandkastelen bouwen en ploeteren in het zand, ging het allemaal veel beter.

We hebben er echt van genoten, blij dat we toch nog een weekje vakantie gehad hebben. 

… dit jaar met een ondertoontje van ironie. 

Enkele voorwaarden voor een leuke vakantie:

Maar ondanks dit alles hebben we er toch het beste van gemaakt en wat nu niet is zal misschien nog dubbel komen??!!

Lien heeft gisteren wel veel goed gemaakt.  Ze heeft besloten om de wereld vanop een hoger -staand- niveau te bekijken. Ze vindt het blijkbaar enorm leuk om rond te "lopen", ze doet niet anders meer.  Hopelijk wordt ze niet te snel zindelijk, want dat zou wel eens voor pijnlijke blauwe billen kunnen zorgen! 

Vorig weekend zijn we begonnen met het terras open te breken - met dank aan alle helpende handen!! De bedoeling is om een de riolering te vernieuwen, wat aan de geur te merken duidelijk nodig is.  Aan de straatkant is een nieuwe aansluiting gelegd -> lekker geurtje… En onze tuin ligt ook helemaal open -> lekker geurtje.  We wanen ons hier al enkele dagen in de riolering.  Best een aangename plaats om te wonen, al verkies ik toch een lekker ruikende bloemengeur die uit de tuin komt.

Nog even de neusknijpers opzetten en hopen dat het snel in orde komt.

Pfff… zwaar feestje… Veel te laat gaan slapen en veel te veel opwinding, slechte combinatie.
6u30: Lien wakker, mama ook.  Nog even bij mama in bed: weer wat haar minder, een half oog uit en mijn oren drie centimeter langer. Om dan om 7u toch maar definitief op te staan.
8u30: Lien weer moe (al dat nieuw speelgoed, zoooo vermoeiend), mama nog steeds moe.

Maar, Lien vond het echt een superfeestje.  Zoveel kindjes, zoveel speelgoed, zoveel mensen, allemaal voor haar… 

Ze bedankt dan ook iedereen die haar mee een knallend eerste verjaardagsfeestje gegeven heeft!

Ja, ja, … al een heel jaart voorbij, wat gaat het toch snel. 

En dan bedoelen we het ook letterlijk. Geen rust meer voor de ouders.  Lien kruipt nu aan een toch wel redelijk hoog tempo en dat in combinatie met haar onverzadigbare ontdekingsdrang en nieuwsgierigheid… Het lijkt soms of we alleen nog maar ‘nee’ kunnen zeggen. Gelukkig komt ze regelmatig een knuffel halen tussen haar ontdekkingsreizen door, zo kunnen we haar toch een beetje positieve aandacht geven.
Rechtstaan lukt ondertussen ook al behoorlijk, vooral iets vastpakken en al lopend voortduwen. 

Ze heeft haar eerste jaar al goed ingezet: ziek!  We weten niet wat ze in de creche allemaal uitsteekt, maar er waren "TOEVALLIG" juist twee baby’s met dezelfde luchtwegenproblemen, oor- en keelontsteking. En dat was "TOEVALLIG" haar beste VRIEND!!?? Gelukkig is het ondertussen al veel beter en is het gevecht met het aerosol-toestel al net iets minder, al speelt ze er liever mee dan het op haar gezicht te hebben staan.

Straks is het hier nog haar super-verjaardagsfeestje, maar voor de studerende en reizende mensen: er volgt er nog eentje na de examens!!

Eindelijk weer wat zon en warmte.  Als het warm(er) wordt, zijn we niet binnen te houden.  Lien kon er blijkbaar ook van genieten. We hebben ze in het fietsstoeltje gestoken en zijn wat gaan fietsen.  Ze heeft gelachten, ongelooflijk.  ’s Avonds onze nieuwe bbq een uitgetest natuurlijk, en ja hoor, hij doet dat zeer goed.  Véél beter dan dat stenen geval dat veel te veel plaats inneemt in onze tuin. 

Lien heeft ook last van lentekriebels.  Ze weet van geen ophouden.  Nu ze gevonden heeft dat kruipen eigenlijk wel redelijk snel vooruit gaat, is ze niet meer te stoppen.  Overal waar ze komt, moet ze ook eens gaan rechtstaan… zo ziet ze de wereld van wat hoger.   Grappig, leuk, maar wel vermoeiend!

Vrijdag middag, twee bubbeltjes…
           De windpokken waaien door de creche?  Zou het dat zijn???

Zaterdag, veel meer bubbeltjes…
           Ja, het zullen dan toch de windpokken zijn!

Vandaag, vol bubbeltjes…
           Geen twijfel mogelijk, het zijn de windpokken!!!!! 

Prachtig schilderij, zo’n gespikkelde baby.  Gelukkig heeft ze er momenteel zo goed als geen last van.  Ze is nu juist pogingen aan het doen om vooruit te kruipen en die pokken gaan daar geen verandering in brengen, ze blijft gewoon gaan.

Dus alle mensen die de voorbije twee weken in contact geweest zijn met Lien en nog geen windpokken gehad hebben, wees op uw hoede. 

Filmpje van Lien die aan de ontbijttafel zit en smakelijk een boterham eet:

maar nog steeds meer achteruit dan vooruit.  Gewoon omdraaien en achteruit naar het doel gaan, werkt ook…

Zoals beloofd foto’s van de "eerste" "kruipjes".  Meer foto’s vind je bij de foto’s op de website.